Afgelopen zondag moest ik eruit, ik werd wakker met de gedachten dat ik het vandaag zou gaan doen.. wandelen of fietsen maar in ieder geval uit deze muren.
Niet dat ik hier zo veel ben want ik werk weer enorm veel… Maar ik moest de frisse lucht in en me bewegen…

Dus met de fiets.. op weg. Gelijk aan de rand van het dorp waar ik woon begon ik al met de ontmoeting met deze oude groeve.

Er stond nog van alles, sommige gebouwen waren verdwenen op de ruine na..

Maar er stond ook nog dit oude dynamohuis. 

Het was werkelijk een prachtlokatie.

Maar de mijn zelf is nu een watermijn…

Dit is een blauwe steen van het dynamohuis.

En na het werknemershuisje bekeken te hebben…

Ga ik verder met mijn fietstocht.. althans.. Dat was de bedoeling..

 Maar het ging zo steil omhoog dat ik bijna de hele weg omhoog kon lopen.. met de fiets in de hand. Dan weer een klein stukje fietsen maar dat was nooit lang… Uiteindelijk kom ik aan op de top..

Ik geloof na een uur en met een knalrood hoofd van de inspanning.. Effe uitpuffen en genieten van de bosbessen en vossenbessen om me heen.

Mijn geestelijke accu laad zich weer heerlijk op.. ik geniet echt met volle teugen, ondanks dat ik mijn maatje enorm mis om me gezelschap te houden. Maar het is helaas niet anders…

Ik ging verder met mijn weg en gelukkig ging ik ook weer naar beneden..

Op weg naar mijn lunchpauze bestemming…

Hier is het heerlijk om je bammetje te eten..

Ik word gewoon stil van de omgeving om me heen.

Het kletterende water geeft een rustgevend effect.

Ik geniet.. en mijn accu laad zich weer wat verder op.. Heerlijke frisse lucht en rust en ruimte. Onbetaalbaar en oh zo onweerstaanbaar.

Ik fiets na mijn lunch weer verder.. en na deze laatste foto..

kom ik heeel erg moe maar voldaan weer thuis… De 38 km zitten erop. Ik slaap als een roosje die nacht…

 
Eelco is weer naar zijn vader, het gemis in huis is groot.
Ik ben nog steeds druk met werken, voor mij zit er gewoon geen vakantie in. Die financiele ruimte heb ik gewoonweg niet.
De auto is gelukkig weer gemaakt, nu alleen nog winterbanden kopen.
Eelco zijn raam en kamer is nu helemaal klaar (op 1 deur na) maar dat moet nog maar even wachten.
 
 
 
Het zijn erg gewaagde kleuren maar mijn zoon wilde dit graag en ik vind het ook mooi.

Ik ga nu mijn laatste 3 weken in op het werk, voelt beetje vreemd.
De wetenschap dat ik dadelijk niet meer ernaar toe hoef te rijden en te werken met de jongens waar je toch een band mee opgebouwd hebt.
Een onvergetelijke tijd, dat is zeker. Veel geleerd en ook ontzettend genoten.
En ik mag terug komen als oproepkracht.
Maar 5 september begint mijn opleiding, tot onderverpleegster.
Ook heel spannend en leerzaam. Eens kijken waar ik allemaal stage ga lopen.
Dus er gebeurt genoeg hier
Mijn liefde, Paul, komt ook binnenkort gelukkig weer hierheen, we tellen al een hele tijd af.
Kan alleen maar zeggen, Life is good.
 
Dit is dus een boom die bijna een meter doorsnede heeft..
 
Groeten uit Sverige

Tussen het werken door, wat gelukkig weer een stuk minder aantal uren waren, ben ik met dit project begonnen:
 
Zo was het… groen en wit.
 
Dit is de eerste laag, wat een verschil hé?
Maar nu ligt het weer aardig stil want Eelco is hier en als het mooi weer is willen we daar natuurlijk ook van genieten.
Dus alles gaat goed hier

Het was een geweldige dag met liefdevolle mensen en een geweldige sfeer en humor de hele dag. Onvergetelijk. Bedankt Pap, Mam en Paul voor deze herinnering.

Natuurlijk na het vele werken is het hier nogal stil geweest.
Maar alles gaat goed

Of moet ik zeggen geweldig?
Mijn eerste loon is al uitgegeven:

Deze liggen dankzij de hulp van Paul al in de kelder.
Want Paul is 2 weken hier geweest en we hebben weer een geweldige tijd gehad en van alles gedaan.

Vader en dochter in het elandenpark.

We mochten ze voeren. Toch wel apart. 

Ja lol genoeg.

Mag ik jullie voorstellen: Elvis.


Ja die konijnen oren

Het park stelt niet zo heel veel voor maar we steunen natuurlijk onze lokale mensen.

Hij stond een beetje duf in het water… 

Verder hebben we midzomer gevierd en zijn we een rondje rond het Siljan gaan maken.

Dit is de uitzichttoren van Vidablick. 
Wijd uitzicht, een echte aanrader als jullie willen genieten van het vergezicht op het Siljan
Ligt dus in Rättvick.
De rest van de foto's komen woensdag, morgen even werken. 

En ook hier word het 27 graden dus niks te klagen.

Tussen het werken door, wat weer enorm veel uren zijn deze week, heb ik vandaag de tijd genomen om weer mijn accu op te laden in het bos.
Het zijn maar mobiele telefoon foto's dus geen topkwaliteit….

Een vergane grilplaats…

De gevangenis

De langlaufbaan.. zonder sneeuw.

En ik weet natuurlijk de naam niet van deze schoonheid. Roept u maar

Natuur is zo mooi en rustgevend.
Als er niet al die muggen waren….

Een fijn lang weekend allemaal. 
Ik ga lekker werken, morgen en zaterdag
Zodat ik het ook warm heb in de winter. 

Vandaag ben ik met Eelco gaan picknicken in Frostbrunnsdalen.
Het is een prachtig natuurgebied waar wel 344 verschillende plantensoorten voorkomen
Daar hadden wij niet zoveel oog voor maar heb wel wat mooie foto's gemaakt.

Het topje van Stora Tunna kyrka.

Ik ben hier al eens geweest met Astrid

Er borrelt heerlijk water omhoog wat je heel goed kunt drinken.

Blauw hout, dat had Eelco goed gezien

Dood hout is weer leven voor kleinere dieren.

Een hele goede manier op mijn lege accu op te laden na de 62 uur die ik afgelopen week gewerkt heb… Ja de telefoon gaat iedere dag. Vandaag ook weer maar soms moet je gewoon nee zeggen.

En we sluiten af met de prachtige Stora Tuna Kyrka

Het proefdraaien is na 2 keer geslaagd. 
Ik ben nu officieel vikarier zoals ze hier in Sverige zeggen.
Oproepkracht dus.
En dat is te merken aan de telefoon.
Maandag gewerkt van 7 tot 22 uur.
Vandaag gewerkt van 14 tot 22 uur.
Maar kijk eens wat een prachtige omgeving waar ik werk:

Daar is niks mis mee toch?
En als ik dan om 22 uur naar huis rijd zie ik zulke mooie plaatjes:

Wat een genot hé?
Het is nog schemerig als ik naar huis rijd. Nu is het even donker maar nog even en dan word het niet eens donker.
Alleen maar schemerig.
Altijd weer een bijzondere gewaarwording.
En zoals het nu eruit ziet moet ik alleen zaterdag weer werken van 8 tot 23 uur.
Maar je weet maar nooit.. wanneer de telefoon weer gaat

Waar deze trapjes heen leiden is me nog een raadsel…
Maar het pad wat ik gelopen heb vandaag was de moeite waard
De eerste lupinus. Bijzonder om te zien hoe sommige bomen groeien. Nee, dit was geen berehol. Iets te klein ervoor.

En wat je hier ook veel kunt doen is Orientering.

Met een kaart en kompas loop je door het bos en probeer je alle punten te vinden.

En dan stempel je je kaart af bij ieder controle punt. Of je krijgt een letter. Enorm veel stenen lagen hier.
Zou dit ooit zeelevel geweest zijn?

Hier kun je beter niet gaan zitten… Hmmmmmm lekker… Bosbessen. Nog even geduld hebben Klein steentje van 3 meter hoog. Beetje vergane glorie. Zou het nog in gebruik zijn? Zo zag het in ieder geval niet uit.
Je komt echt van alles tegen in het bos. Soms ook op een hele afgelegen plek. Hmmmm lekkere elandsnoepjes

Het was maar 17 graden vandaag maar ik zie me van de zomer al helemaal hier een plons nemen na zo'n heerlijke wandeling.

Gisteren was het dan eindelijk zover. 
Ik mocht proefdraaien op het internaat.
Ik kan natuurlijk niks vertellen over de jongens die daar wonen maar ik kan jullie wel vertellen wat mijn indruk was.
Eerst moest ik natuurlijk papieren ondertekenen dat ik zwijgplicht heb.
Daarna werden er papieren ondertekend dat ik nagevraagd word bij het politieregister.
En toen mocht ik beginnen.
Ik kwam binnen in het huis en werd welkom geheten door Eva.
Ze heeft me alles uitgelegd en 1 jongen was nog aanwezig in huis. De rest zat op school, 500 meter verderop.

Het is dus een internaatschool voor autistische kinderen en nog wat andere problemen. Ik heb een hele leuke dag hier gehad.
In een ander huis werd eten gemaakt, dat moesten we ophalen. En s'middags gingen de meeste jongens naar de stad, of om te winkelen, de krant te lezen of om een vriend te ontmoeten.
Want er word hun geleerd zo zelfstandig mogelijk te wonen en dat ging heel erg goed.
De dag vloog voorbij.
Het blijkt 1 van de rustigste huizen te zijn dus ik had wel geluk met mijn kennismaking.
Ik weet in ieder geval dat er een goede indruk is achtergelaten, dat zij Eva me nog voor ik naar huis ging.
En nu is het weer afwachten.. wanneer de telefoon gaat en ik of weer een proefdag mag draaien of misschien wel gelijk als invalkracht.
Spannend dus!